د      نخستین دوره این مسابقات فروردین 1385 در تهران با عنوانIRANOPEN2006  با حضور 407 تیم در 15 رشته از 17 کشور جهان در تهران برگزار گردید و به دنبال آن هر ساله این مرکز دردوره های بعدی این مسابقات شرکت داشته و افتخاراتی نیز نصیب خود نموده است اما در سال تحصیلیگذشته با شرکت در دو بخش نمایشی و مین یاب به دریافت گواهی شرکت بسنده نمود . 

 

 

     دانشگاه امیرکبیر تهران در رقابت با دانشگاه آزاد اسلامی در سال 88 تصمیم به برگزاری مسابقات بین المللی ربوکاپ نمودکه پژوهش سرای استاد طاهر با شرکت در دومین دوره این مسابقات اولین گام را برای دوره های بعدی نهاد .

مصاحبه ای باشرکت کننده در مسابقات ربوکاپ و حائز رتبه دوم  مسابقات ملی رباتیک خوارزمی

 

دانش آموز : مهدی کلاهدوز

 

 سوال: لطفا خودتان را معرفی کنید؟
جواب: مهدی کلاهدوز هستم.رشته تحصیلی من الکترونیک است و درزمینه رباتیک در پژوهش سرا فعالیت دارم.
سوال: کار دراین رشته را چگونه واز کجا شروع کردید؟
جواب: باتوجه به علاقه ای که به این رشته داشتم فعالیت خودرا آغاز نمودم واولین رباتی که ساختم ربات مسیریاب بود که جزء ده تیم فینالیست استانی هم شد واین خود جرقه مجدد برای من بود که کارم را با پشتکار بیشتری ادامه دهم وهمینطور هم شد.
سوال: آیا در روند فعالیت خود با شکست هم روبرو شدید؟
جواب: بله. شکست که در هرکاری وجود دارد واین شکست ها برای من یک مشوق بود تا با جدیت بیشتر به کارم ادامه دهم وبا توجه به شکست ها و مشکلات پیش رو اصلا ناامید نشدم.
سوال: سوابق شما در مسابقات ویا فعالیت هایی که مرتبط با این زمینه است رابرای ما بگویید؟
جواب: شرکت در مسابقات استانی مختلف وکسب عناوین متفاوت، شرکت در مسابقات ملی رباتیک خوارزمی وکسب مقام دوم کشور، شرکت در مسابقات بین المللی ربوکاپ آزاد ایران (ایران اپن 2011)، داوری مسابقات استانی در لیگ مسیریاب ومین یاب.
سوال: پژوهش سرا چه نقشی در پیشرفت چشمگیر شما داشته است؟
جواب: همه چیز به پژوهش سرا برمی گردد وتمام این موفقیت ها را مدیون عوامل این مرکزوهمکاری صمیمانه آنها هستم .
سوال: لطفا یک خاطره از 4 سال حضور فعالتان در پژوهش سرا برای ما بگویید؟
جواب: بهترین خاطره ام مربوط می شود به مسابقات خوارزمی. پس از ثبت نام دراین مسابقات که البته به این راحتی ها هم نبود، شروع به ساخت ربات کردیم. تیم ما متشکل از 3نفربود بنده سرپرست تیم بودم.چندروز قبل از مسابقات بود که شروع به کار کردیم وروز قبل از مسابقات ، نیمی از کار ربات تمام شد، این درحالی بود که ما ساعت 10 شب حرکت داشتیم وتنها 12 ساعت برای تکمیل ربات فرصت باقی بود. به هرنحوی که بود آنرا کامل کردیم اما برنامه ربات هنوز مشکل داشت وما نتوانسته بودیم حتی یک بار هم تست کنیم واین یک ریسک بزرگ بود آن هم برای مسابقات دانشجویی. خلاصه بایک برنامه ریزی ابتدایی برای ربات ، آنرا راه انداختیم اما من ازاینکه ربات را آنطور که دلم            می خواست نشده بود خیلی ناراحت بودم اما هم گروهی های من امیدوار بودند وگفتند امیدبه خدا وماهم باتوکل برخداعازم مسابقات شدیم. روز مسابقه فرارسید. باذکر بر لب ، پا به میدان مسابقه گذاشتیم وربات را راه اندازی کردیم. ربات پس از جستجو در زمین، وارد منطقه ممنوعه شد. بااین توجه ازبین 50 تیم ، تیم ما رتبه 9 را درمرحله اول کسب کرد. در مرحله دوم بین 14 تیم دوم شدیم ودر مرحله نهایی بین 8 تیم باز هم رتبه دوم را کسب کردیم واین رتبه نهایی ما بود.
سوال: واما حرف آخر؟
جواب: در پایان از شما و آقای جلی تشکر میکنم وآرزوی موفقیت برای شما دارم.